Gemeente Knokke-Heist | Buienradar | Het weer in Knokke-Heist
Iedere morgen om 9.30 u
Canadasquare Knokke
Receptie Ter Mude 19 u - 6 januari 2018

Meerijden met de goden

Wie onder U kent het vlakke land bij de zee ?

Dat licht, die oneindigheid, de omstulpende cumuliwolken of de staalblauwe diepte van de ijle lucht. Bij herfst-stormen de jagende wind die de laaghangende regen-zwangere, zwart-grijze wolken-massa's voortstuwt. De slierten vriezeganzen in ordelijke waaiers door de ijskoude vrieslucht, optrekkend, naar het warme zuiden. De duikelende zwaluwen, in dolle capriolen, grillige arabesken, tekenend in de prille lente zon. De zinderende vlakte in de gloeiend-hete Julizon, zwanger van luchtspiegelingen, waarin honderden kerktorens zich profileren op de kim van elke windstreek. God, wat hou ik van het land dat het mijne is.

Op die prachtige zomerdag, in de koele morgenstond nog, was ik er al vroeg op uit getrokken om een honderdtal kilometer af te malen. De lage zon streelde mijn glinsterende opgepoetste spaken. De grote molen neuriede een lijzig melodietje op het ritme van mijn. hartslag. Er was, zoals steeds in de Westhoek,een lichte bries die me amper deren kon. Als een afgetrainde prof-renner die alles aankon op de trappers, die ik naar eigen mening althans, zwierig ronddraaide. Ergens op het loodrechte baantje tussen St Joris en Mannekensvere, voor de ingewijden de N376, ter hoogte van Spermalie gebeurde het. Net tevoren, was-ik even uit het zadel, gekomen om de oude rug te rechten, de nekspieren even te ontspannen en de dij- en kuit-spieren te rekken (Stretchen). Daar ik zo intens geconcentreerd van het landschap en het fietsen op zichzelf genoot, had ik. ze niet horen aankomen. Vrij pittig, in en regelmatig tempo, schoven, zij mij voorbij. Vlug berekend waren ze met een man of vijf ten hoogste zes. Mijn kennersblik taxeerde ogenblikkelijk de "echte coureurs". Toen ik in een fractie van seconden besloot om aan te pikken draaide de laatste man zich om. Enigszins spottend en geamuseerd riep hij "go je mee gon vintje, allez gow in 't wiel......." . Verbijsterd, verrast herkende ik de allergrootste himself: JOHAN MUSEEUW. De man uit de streek, allicht de spieren was los rijdend, grappend, en grollend met zijn gabbers, dit onder de roepnaam: "training". Ik klom binnen de tien seconden boven me zelf uit, drukte zenuwachtig de 15 van de achter pignon in, via de ergo'power, en wipte uit het zadel om meer kracht te zetten op de 53. In een wip zat ik. in het wiel en herkende meteen WILFRIED "Fitte" PEETERS, zijn onafscheidelijke luitenant die me grijnzend, vroeg of ik ook moe was.

De geur van professionele embrocatie en ontsmettings-stof, zoals die in elk hospitaal, de neusgeur verwelkomd, sloeg me in het aangezicht. Dit was ik voelde het in al zijn vezels, het "moment suprème" in mijn carrière van wielertoerist.

Ik zat in het wiel van de allergrootste, de beste eendags-renner van de negentiger jaren. De vlaamse atleet die het dichtst die allergrootste uit Brussel, benaderde: Johan Museeuw in vlees en bloed, Ik dacht dat ik droomde, maar toen ik in mijn beate-be en verwondering het venijnig putje in. het wegdek niet zag, kwam ik vlug tot de werkelijkheid. Jezus Christus, dit geloofde geen mens, laat staan een kat, als ik het zeker uitvergroot zou vertellen aan de fietskompanen. Intussen had NICO MATTAN die andere grote deel uitmakend van het groepje trainende profs zich laten afzakken tot mijn hoogte en bekeek me als een achtste wereldwonder. Was dit nu de man van het medisch mirakel, opgegeven door de prominente cardiologen van het wereld, vermaarde team uit AALST die hier zo snedig, soepel en moeiteloos naast me pedaleerde? Plots zit mijn hoofd vol vragen over die zogezegde hartsefficiëntie en dies meer, maar ik dorst ze niet te stellen. Toen hij soepel uit het zadel, wippend even kapseisde in mijn richting, om enkele posities te winnen, reed ik van het verschieten, bijna in de afwaterings-sloot die de weg afzoomde.

De allure van het groepje was me eigenlijk, een ontgoocheling op het metertje kijkend, dat amper 34 Km/u aangaf. De euforie van het ogenblik gierde door mij keel en hersenen, en stelde me in staat dit tempo moeiteloos te volgen. Was het een illusie of realiteit maar ik voelde de pedalen niet. Achter de brede kas van "Fitte" verdoken gleed ik mee met het kruim van de Belgische profrenners. Hoelang zou deze droom, die ik koesterde, blijven duren. Andietje CAPELLE, een westvlaamse "elite zonder contract" met het afgetrainde lijf van de betere renner vroeg hoe oud ik was. Blozend van fierheid gaf ik mijn leeftijd op. "je zoed alleglik ni zeggen we" fulmineerde hij. Ik groeide in deze situatie en moest me inhouden niet resoluut de kop te nemen.

Ondertussen, waren we de omstulpende heuveltjes van de streek, rond KOEK.ELARE genaderd . Op het onooglijk klimmetje van de Ruidenberg ( bij de regionale wielertoeristen de POGIO genaamd) staken de wegduivels zowaar nog enkele tandjes bij, terwijl ik zwaar ademend en aanklampend naar de "39" greep. Het bijzijn, van deze wielergoden gaf me vleugeis en in Johan's wiel voelde ik dat hij me persé mee wou , me sparend in de luwte houdend. In de afzink, naar Belhutte kreeg ik de "53" weer soepel rond en volgde zowaar deze speelse bende. Misschien was het maar een waanbeeld in mijn getormenteerde hersenschim, maar ik kreeg de indruk dat de meester me wou meenemen. Dit gaf extra kracht en uithouding en nonchalant schoof ik naast de meervoudige wereldbeker-winnaar, annex wereldkampioen. Van zijn kunstig ingeplante hoofdharen druppelde een spatje zweet op de hartslagmeter op het modieuze CINELLI stuur gemonteerd. Monkelend bekeek hij me en mijn hart smolt gewoon weg, met deze man reed ik naar het einde van de wereld en verder, voor deze man ging ik door de rode muur.

Plots kreeg ik een ingeving van opstandigheid, gepaard, aan een opstoot, van. woede en haat tegen die harteloze, onwettende massa. Vergiftigd als ze was door bedorven media-voer hen dagelijks in de maag gesplitst. Een aversie en afschuw tegen de lage, gemene en onterechte vuilbekkerij ten onpas over hem gespuwd. Hadden de fanatieke idool-idioten., met de wolven in liet bos meehuilend, hem na de zware val in het bos van Arendberg-Wallers in de kasseien-klasieker anno '98 niet aan de schandpaal gespijkerd. Met leugenachtige, gemene en lage insinuaties en loze verdenkingen was de wielergod van zijn oprechte status beroofd door hem als een vulgaire, gedopeerde slikker en spuiter te bestempelen.

Met welk recht hebben ze deze beminnelijke, zachtaardige, liefdevolle echtgenoot en huisvader die leefde voor zijn sport en familie, van zijn troon gestoten. Hoge bomen vangen, veel wind, en de druiven waren voor velen te groen. Maar sterke bomen worden nooit geveld, ze sterven staande. Een onvoldoende en verwaarloosde verzorging van de open breuken, uitmondend in levenbedreigen.de infecties werden door de judassen uit het wielergild als een fataal gevolg van overmatig doping gebruik aanzien en voor waarheid verkondigd. De ooit slaafse volgelingen en vereerders werden zijn felste belagers en verkochten hun ziel aan de vernietigers van deze uitzonderlijke atleet.

Zijn kennersoog, verkregen door jarenlange koerservaring zag waarschijnlijk mijn verkrampte tronie toen hij toe vriendelijk vroeg of het niet te snel. ging " ........ neen neen...., het gaat wei........." stotterde ik uit mijn mijmering gehaald. Terwijl zijn training -gabbers luidruchtig converseerden over alles en nog wat, als zaten, ze aan de open. haard. In een kakofonisch streek taaltje vroeg de "Fitte" of ik deze borgoense dieventaal verstond, of hij moest vertalen. West-Vlaamse "pur sang" NICO MATTAN pikte dit niet en vroeg gekscherend, of men in de Antwerpse kempen al bevrijd waren van de duitse bezetter......

".....Vledejoar ein ze nog doehe duuten gevoenden in MOL (woonplaats van W.P.) ..zaan zieder nog pinhelm.en up heulder hoefd " grapte Andietje CAPELLE, waaarop de leutige bende grappend en grollend het jaagpad naast de Uzer opreed.

",........Hedde gie geen honger....n vroeg de Grote aan me.

"....... Ja, eigenlijk wel een beetje " zei ik onderdanig.

".......Wel we goan iets eten in 'T HOL VAN FLUTOL, in Eggewaartskapelle, ik trakteere,...." grinnikte de Gistelnaar.

Bij deze vriendelijke uitnodiging van. de MEESTER zelf begon ik te zweten en vergat ik bijna te trappen. Als ik dit alles moet vertellen op het thuisfront, geloven ze me nooit, groen, zullen hun smoelen uitslaan van. jaloezie. Voor grove, vorte leugenaar, voor onnozel manneke, waanzinnige, en ga zo maar door zullen ze me uitschelden. Ik zag hun ongelovige Thomas-Tronies zo voor me en. genoot ervan. Maar ondanks de euforische trance waarin, ik me bevond, kwam langzaam maar zeker de gehaaide persmuskiet in me naar boven. Was deze toestand, dit gebeuren, tenslotte geen godsgeschenk. Stel U voor: een rijdend vraaggesprek met de beste ééndagsrenner van de generatie. Het ultiem geprek. in de diepte, met de neus in de wind, langs de scheefgewaaide bomen. van de Goddelijke Westhoek. Op een boogscheut van Steenkerke, de verankering van die andere West-Vlaamse oerkracht, getrokken uit de polderklei: WILLEM VERMANDERE. Zelfs de zichzelf continu over het paard tillende TV programma makers zouden, veel centen voorover hebben zulke beelden te schieten. En dit bescheiden schrijverlaarke uit de noord-rand van de eerste havenstad van. Europa kreeg hier de kans aangeboden op een gouden schaal. En grijpen zou hij ze !!

Ik kwam uit het zadel, rekte hals, rug, armen en kuiten - dit zonder mijn stuur los te laten zoals ik NICO MATTAN had zien doen - en zoog mijn longen vol lucht. Johan de Grote - (zo genoemd nar Karel, Alexander en de andere Grotenuit de geschiedenis) die nog steeds naast me reed had geamuseerd naar al mijn bewegingen toegekeken "...... als het te snel gaat... zeggen hé..." Zei hij vriendelijk.."... Hebt ge een hobby ? ... ? vroeg ik snel zonder op zijn vraag in te gaan."... Daar zou ge nog van verschieten ....." zei hij gniffelend met zijn bekende zachte stern met de onschuldige falset-toon.

" ... ik heb er vele, o.a. het verzamelen van oude muziek partituren, uit de 14e en de 15e eeuw. Eergisteren heb ik er nog twee gekocht van Orlandus Lassus bij Sootheby's in Londen.

"...... van LAISEKA van Euskatel .... " zei ik iets te vlug en betweterig. Hij staarde me aan en voor de eerste maal tijdens onze rit zag ik een vernietigende blik vol doffe ellende.

"............dat kost tegenwoordig stukken van mensen moar allegel ik een goede koerskader is ook heel duur..." fulmeerde hij.

"......ruilen, doe ik ook, verleden jaar tijdens de Ronde van Vlaanderen, die ik trouwens won, twee zeer oude op typisch geschept Varrazzo-papier, dus quasi onvindbaar oorspronkelijke opera-partituren van ORPHEUS EN EURIDICE, een meesterwerk van Christoph Willibalk von Glück tegen hei volledig werk DIE SCHÖPPUNG (De Schepping) van Franz Joseph HAYDN. Unieke pracht exemplaren uit de privaat collectie van KEIZERIN ZITA de echtgenote wan Keizer Hans Helmut SCHWIËBELRAIJGEN de vierde, een prominent kunstkenner van de Middeleeuwse school. Die vent is nog kampioen van Oostenrijk geweest op de hoge Bi. Op verscheidene bladen ervan zaten nog koffievlekken gemorst tijdens de middag pauze.

Ik was stomverbaasd en sprakeloos en reed ei zo na in het achterwiel van NICO EECKHOUDT. Johan zag schijnbaar mijn totale verstomming en ging gewoon verder zonder adem te halen, terwijl de mijne in mijn keel stokte.

"........ Vroeger liep ik vakschool, en al zeg ik het zelf, scheikunde was mijn lievelingsvak. Vooral proeven met bunsen-branders waar ik nog steeds gek op ben. In de kelder, onder de PEUGEOT garage van mijn vader heb ik een klein, goed geouttilleerd laboke met heel veel glas. Als ik niet train of koers durf ik nog wel eens wat mixen. Onlangs nog een zeer felle reactie uitgelokt met verbindingen van de base urinochlorylfinol en het alcalisch zuur strontium, dat eigenlijk metaal is waar ik een oplossing van maak. Ongelooflijk mooie kleuren, maar stinken vent!!! Enkele maanden geleden had ik een cocktail gemaakt van T.N.T. en YPERIET" gas en de helft van mijn vaders atelier was weg. Gewoon met de grond gelijk gemaakt. Vandaar die haar-inplanting, begrijp ge...... ," vertelde hij in één ruk.

Meer en meer begon ik van deze man te houden, die had tenminste een verhaal, dat voelde men zo. Hier was iemand, aan het woord die niet enkel hard op de pedalen kon duwen, maar ook nog over een stel fameuze hersenen beschikt. Intussen waren, we in gestrekte draf met MATTAN en de Fitte op kop Pervijze gepasseerd, en kwamen in de onmetelijke open vlakte van het "echte" BACHTEN DE KUPE ?

Geen huizen, geen bomen, geen mensen, eindeloos biljartvlak niet aan de einder de sky-line van VEURNE, over Boitshoeke, Sehewege, Avekapelle en Lampernisse stopten we aan : "HET HOL VAN FLUTHOL", het enige huis kilometers in het rond, ".,,....... Ik raad u een boterham met oorflakke en een Abt van Westvleteren (l 3°) aan ,,.." Zei mijn afgod. "..... ..en pakt mar een stuk of vier van de "ABTEN" als ge "coureur" wilt worden.... grinnikte Peter FARAZIJN, die ook tot ons kransje behoorde.

In een mum van tijd veroberden deze droog getrainde pracht atleten, twee tot drie van de reuzen-boterhammen doorgespoeld met het "extra" straffe gerstenat. De ambiance steeg bij elke slok en hap en deze knapen wisten verdomd, goed wat een feestje bouwen was. Toen ik met dubbele tong begon te waumelen en de hele scène nogal, wazig werd, zwaaide de deur van de gelagzaal open en steeg een luid gejuich op bij onze professionele hardrijders. Freddy MAERTENS met zijn gabber Michel POLLENTIER, twee illustere kinderen van de Westhoek, walsten de zaak binnen. Bij deze was het pandemonium van de Wielergoden uit het lage land bij de zee compleet.

De pienterige uitbaatster, een prompt wijf met een zakelijke geest in een gezond lichaam dat reeds jarenlang zijn sporen had verdiend in de sector, kende haar klassieken en zette de muziek prompt keihard. Andietje CAPELLE, die zich in dit gerenommeerd~gezelschap zelf een hele bink waande. danste de onvervalste Charleston boven op de houten tafel. De stemming steeg naar crescendo als Freddy MAERTENS zijn eigen versie van de Vlaamse Leeuw bracht, en maatje POLLENTIER, met veel verve, " IK ZAG EENS EEN PEERKEN HANGEN declameerde. Het weze gezegd, deze jongens waren alles behalve cultuur-barbaren wat de intellectueel onder U ook moge denken over onmondige coureurs.

Mijn idool legde zijn arm. over mijn schouder en vroeg hoe ik me voelde. Ik trad uit mezelf en begon te zweven, misschien, van de grote dosis alcohol, maar een ding weet ik zeker ook nog op de dag van vandaag , zijn aanraking werkte als een bestraling. Op slag was ik nuchter en alle vermoeidheid, gleed uit mijn afgepeigerd lichaam. Op dat ogenblik bevond, ik me op een zeer hoog euforisch peil, en begaafde geesten onder U weten dat dit zeer riskant is, en het risico op verlies van zelfcontrole fel verhoogd. En zo geschiedde.

Toen de uitgekookte waardin, die als een malle Babbe tussen de uitgelaten bende laveerde, de rekening presenteerde graaide ik het document uit haar hand en bralde dat alles voor mijn rekening was. Op studentikoze wijze werd ik. gevierd en toegezongen met de vermaarde comilitones-hymne: " Zo ne goeie hebben, wij nog niet gehad" , door allen, uit volle borst meegezongen.

Dit hemels moment was voor mij het summum van zelfoverschatting, maar voor geen geld op de wereld zou ik het: willen missen, vasthouden en koesteren, voor de rest van mijn dagen, al moest ik er mijn eigen huis voor verkopen. Dit kon en zou niemand mij nog ontnemen, mijn leven, lang zou ik dit " moment suprème" meedragen. Iets bovennatuurlijk dat als manna uit de hemel viel op deze gezegende dag. MEERIJDEN MET DE GODEN HEEFT GEEN PRIJS.

De totale ontnuchtering kwam, toen ik versuft na vergeefs zoeken in al. mijn zakken vaststelde dat ik de "Visa-card", ooit verworven voor bewezen, diensten op het schoon verdiep van het Antwerps Stadhuis niet bij me had. Uitgejouwd en uitgespuwd door hen die ik verafgoodde verliet ik het pand met rooie kaken, rooie oortjes zonder een rooie duit op zak.

°°°°°
Dit prachtig relaas werd opgemaakt, meegemaakt en schitterend neergeschreven door onze trouwe vriend die in de tweede en derde groep steeds achteraan diegenen helpt om bij te blijven: HERMAN DIRICKX
12/11/2008